قبل از اینکه مطلب ام را بنویسم این بخش از کتاب “احیای تفکر اسلامی” نوشته دکتر مطهری را بخونید:

ساعت حرکت قطار که می رسید و همین که قطار راه می افتاد، بچه ها می دویدند، سنگ بر می داشتند و قطار را مورد حمله قرار می دادند. من تعجب می کردم که اگر به این قطار باید سنگ زد، چرا وقتی که ایستاده یک ریگ کوچک هم به آن نمی زنند و اگر باید برایش اعجاب قائل بود ، اعجاب بیشتر وفتی است که حرکت می کند.این معما برام وجود داشت تا وفتی که بزرگ شدم و وارد اجتماع شدم. دیدم، این قانون کلی زندگی ما ایرانی هاست که هر کسی و هر چیزی تا وقتی که ساکن است، تا ساکت است،مورد تعظیم است، اما همین که به راه افتاد و یک قدم برداشت، نه تنها کسی کمکش نمی کند، بلکه سنگ است که به طرفش پرتاب می شود و این نشانه ی یک جامعه مرده است. ولی یک جامعه زنده فقط برای کسانی احترام قائل است که متکلم هستند نه ساکت، متحرکند نه ساکن، باخبرند نه بی خبر.

این داستان فعالیت در فضای وب ایران است، بعد از نوشتن مطلبی در مورد همایش کاربردپذیری کامنت هایی دریافت کردم که گاها توهین آمیز بود و یا انتقاد بسیار تندی بود ! من به شخصه فرد انتقاد پذیری هستم و هیچ گاه ادعا نمیکنم کاری که انجام میدم – حتی همین وبلاگ نویسی – بدون عیب و نقص است.
طی روزهای گذشته کامنت های بسیار زیادی دریافت کردم و تا جایی که امکان داشت اونها را منتشر کردم، نقدهای مختلف در وبلاگ ها را هم خوندم، بیشتر مخاطب من افرادی هستند که کامنت هایی غیر قابل انتشار گذاشتند !

متاسفانه فضای کنونی وب در ایران فاصله ی بسیار زیادی با برخی کشورهای پیشرو در این زمینه دارد، از وضعیت طراحی وب سایت تا مسائلی در حوزه مدیریت وب و …ولی این فاصله در نگاه فقط فاصله بسیار زیادی است و در عمل فاصله اندکی است، ما ایرانیان نیز میتونیم وضعیت رابط کاربری و طراحی وب سایت هامون را ارتقاء بدیم، میتونیم در بسیاری از زمینه های وب پیشرو باشیم ولی همه این ها بستگی به انجام فعالیت هایی در راستای طراحی وب است.

فضای ایران اینقدر بکر و دست نخورده است که اگر ده برابر همین روال فعلی هم فعالیت هایی صورت بگیره باز هم جای کار داره، اگر سالانه فقط یک همایش در زمینه کاربردپذیری برگزار میگردد ظرفیت برگزاری سالانه ۲-۳ همایش در این زمینه را دارد، اگر سالانه یک جایزه در زمینه وب برگزار میگردد فضای کنونی ظرفیت چندین جایزه در زمینه های مختلف در ایران را دارد، فضای کار برای همه هست، هیچ چیزی انحصاری در دست عده ای نیست که اگر چند نفر همایش در زمینه کاربردپذیری در وب اجرا کردن دیگه هیچ فضای کاری وجود نداشته باشد !

به طور مثال برنامه نویسی زبان هایی مثل PHP و .Net در حوزه کاری من نیست ولی به جرات میتونم بگم سالانه بیش از ۲۰ عنوان همایش و نشست و کنفرانس میتوان در این زمینه ها برگزار کرد، مباحث حوزه طراحی وب اینقدر گسترده هست که سالانه ظرفیت بیش از ۱۰ همایش و نشست و کنفرانس وجود دارد.

به جای اینکه وقت خودمون را صرف کنیم تا با آی پی ها و ایمیل ها و اسامی مختلف زیر یک مطلب کامنت بزاریم همین زمان را صرف کنیم شاید بتونیم کار بهتری انجام بدیم، شاید فرصتی برای مطالعه بیشتر باشه و هنوز نمیدونم چرا زمانی اگر یک فعالیتی توسط عده ای صورت گرفت تلاش نمیکنیم تا خودمون کار بهتری انجام بدیم، تلاش میکنیم تا فلانی را به زیر بکشیم، که نه آقای ایکس کاری کنه و نه خودمون کاری کنیم.

همون طور که بالاتر گفتم فضای کنونی وب در ایران در بسیار از زمینه ها بکر و دست نخورده است، اگر وضعیت کنونی وب در جهان را ۱۰۰ در نظر بگیریم فضای کنونی وب ایران فکر نمیکنم عددی بیشتر ۲ باشه، وضعیت کنونی وب در دنیا شامل فعالیت ها، وب سایت ها، کنفرانس ها و همایش ها، مسابقات، جوایز و حتی وبلاگ های تخصصی است.

این نخستین بار نیست که چنین کامنت هایی دریافت میکنم و طی این مدت هم تلاش کردم تا این موضوع برای من عادی بشه، قبل تر در هنگام برگزاری جوایز وب ایران و برخی جلسات همین کامنت ها را دریافت کردم و تلاش کردم تا بدون توجه به این مسائل کارم را حوزه تخصص خودم انجام بدم.

به جای این فعالیت هایی که به سود هیچ کسی نیست و فقط باعث منزوی شدن افراد و کم شدن فعالیت ها میگردد تلاش کنیم تا فعالیت هایی انجام بدیم که به رشد وب در ایران کمک کند.