پرهام

یکی از پروژه هایی که در دنیا در سطح تحصیلات دانشگاهی در حال اجرا هست ، پروژه Open Courseware یا منابع آزاد آموزشی که برای نخستین بار توسط دانشگاه MIT در آمریکا بوسیله ی تشکیل کنسریومی در این زمینه آغاز شد ، این کنسرسیوم وظیفه داره تا منابع آموزشی دانشگاهی در رشته های مختلف را به صورت رایگاه ارائه بده ، هر دانشگاهی به نوبه ی خود و با توجه به رشته های آموزشی که در حال آموزش هست ، قسمتی و یا تا حدودی از دوره یا درس ها جانبی را به صورت محتوای آزاد در فرمت خاصی که شامل فایلهای متنی ، صوتی و تصویری هست را ارائه میکنه .

مطلب بالا در مورد ماهیت کلی این پروژه بود که به چه صورت عمل می کنه ، مدتی تلاشم را انجام دادم تا توی ایران این کنسرسیوم تشکیل بشه و هر دانشگاهی با توجه به رشته های آموزشی که داره و با توجه به اینکه توی ایران دسترسی به منابع آموزشی به طور مثال برای دوره های کارشناسی ارشد و … در شهرهای کوچک در دسترس نیست خیلی مورد نیازه تا در ایران پیاده سازی بشه که تا حدودی مشکل وجود و سفرهای بین شهری برای حضور در کلاس هایی در شهرهای بزرگتر مرتفع بشه !

چند روز پیش یک لینک در سایت بالاترین دیدم که در مورد این پروژه در دانشگاه شهید بهشتی بود ، وارد سایت شدم در نهایت تعجب دیدم عنوانش به دوره­های آزاد رایانه­ای دانشگاه MIT OCW ) MIT ) خوش آمدید !
یک کمی که توی سایت گشتم دیدم که دانشگاه شهید بهشتی در یک اقدام کاملا غیر دانشگاهی کلیه دوره های که در سایت این پروژه در MIT موجود بوده را برداشته و به فارسی ترجمه کرده و اعلام کرده این پروژه در راستای امضای یک توافق نامه بین دانشگاه شهید بهشتی و ماساچوست امضا شده و اساتید دانشگاه بهشتی می بایست مطالب سایت را به فارسی ترجمه کنند !

این پروژه به عنوان یک تفاهم­نامه همکاری در ترجمه میان موسسه فناوری ماساچوست (MIT- Massachusetts Institute of Technology) و دانشگاه شهید بهشتی (SBU- Shahid Beheshti University) در مورد برنامه دوره­های آزاد رایانه­ای (OCW) دانشگاه MIT، واقع در شهر کمبریج ایالت ماساچوست امریکا، به انجام رسیده است.

آیا واقعا منابع آموزشی MIT در فرمت نامنظم و ترجمه شده کاربردی در تحصیلات دانشگاه ایرانی دارد ؟
چه نیازی است که یک دانشگاه ملی و با اعتبار بالا اقدام به انجام چنین کاری نماید ؟

متاسفانه عدم اطلاع روسای دانشگاه و متاسفانه اساتید دانشگاه شهید بهشتی باعث شده تا اعتبار دانشگاه شهید بهشتی زیر سوال بره ، آیا در این دانشگاه در این سطح واقعا کسی برای تحقیق بیشتر بر روی این پروژه نبوده که اطلاعی از نحوه ی اجرای این پروژه داشته باشه و بدونه که برای انجام اینکار نیازی به توافق نامه نیست ( گرچه میدونم توافق نامه ای نبوده ) ، دانشگاه شهید بهشتی هم هنوز به عضویت این کنسرسیوم نیامده است !

هم اکنون دو دانشگاه بین المللی ایران و دانشگاه بهائیان ( که هنوز کاری انجام نداده است ) عضو این کنسرسیوم هستند .

متاسفانه دانشگاه بین المللی ایران هم همین اشتباه را مرتکب شده و دوره های مربوط به MIT را ترجمه کرده و در فرمت های کاملا غلط ارائه کرده است ! یا دوره های خود را که به ندرت وجود داره را در فرمتی غلط ارائه کرده است !

بهتر بود تحقیقات بیشتری در این زمینه انجام می شد و نیروی انسانی و اساتید این گونه وقت خود را برای ترجمه ی مطالبی که برای تحصیلات دانشگاهی در ایران نیاز نبود به هدر نمی دادن ؛ با توجه به شناختی که از اساتید دارم فکر نمیکنم نیازی باشه تا مطالب MIT ترجمه شود ، MIT یکی از ۱۰ دانشگاه برتر دنیا هست ولی منابع آموزشی MIT در ایران کاربردی ندارد !

در مطالب بعدی در مورد نوع تولید محتوا و .. خواهم نوشت .